MANIFESTO #2 (In Dutch/Nederlands)

Sol Lewitt stelde voor om de muur zelf, de muur waar het schilderij op hangt, de context is waarin kunst ten toon wordt gesteld. Om die muur zelf als doek te gaan zien.

Ik stel iets anders voor. Ik stel voor om die kamer te verlaten. Om de deur achter ons dicht te doen. En om naar buiten te gaan.

Ik stel voor om het water als doek te zien. Als schildersezel. als toevalstekening. Als Accidental Art. Als glas. Als spiegel. Als rimpeling. Als reflectie. als ethisch vraagstuk. Als aanklacht. Als revolutionair pamflet. Als een lens. Als een wonder. Als magie.

Als één heel groot doek dat zich over de hele planeet uit strekt. Waarin de wereld zich toont en herhaalt. Toont. en herhaalt. Als de soort kunst die niet gemaakt hoeft te worden. Omdat die al bestaat.

De soort kunst waar de wind mee speelt. Waar de zon grappen mee uithaalt. Waarin het krioelt van leven. het water waar van alles mee aan de hand is.

Zoals het industriële afval dat erin gedumpt wordt. Zoals het ijs dat wij Noordpool noemen dat aan het smelten is. Zoals de talloze aan zee gelegen hoofdsteden die zullen worden opgeslokt door de zee als gevolg van het stijgen van de zeespiegel. zoals het water dat aan het opwarmen is. Zoals ‘de beschaving’ die hiervoor verantwoordelijk is.

En wij die voor zeventig procent uit water bestaan. en het water dat het leven zoals wij het kennen op deze blauwe planeet mogelijk maakt. ik stel voor om naar het water te gaan luisteren.

Als één heel groot doek dat zich over de hele planeet uit strekt. Waarin de wereld zich toont en herhaalt. Elke seconde van de dag. Sneller dan een seconde. Sneller nog dan toeval. Lang voordat wij geboren werden. In ieder geval dan dat we dit met onze bloten ogen kunnen volgen. In de onnoemelijk veel mogelijkheden die het water is. Zoals een kunstenaar de wereld toont en herhaalt. Maar dan anders.

©  Mara Jonsson

error: Content is protected !!